Wendy Schrijft: Het stopt niet na de behandeling 

Want hoe betrokken en lief de mensen om je heen ook zijn – en dat zijn er gelukkig veel – je begrijpt pas écht wat het betekent als je er zelf doorheen bent gegaan. En laat ik vooropstellen: ik ben ongelooflijk dankbaar. Voor alle aandacht die Dean en ons gezin nog steeds krijgen. Voor hoe het nu met hem gaat. Voor het leven, eigenlijk. Maar tegelijkertijd is er ook een andere kant. Een kant die moeilijk uit te leggen is. 

Drie jaar

In oktober is het drie jaar geleden dat zijn behandeltraject is afgerond. En nog steeds ben ik als moeder bijna dagelijks bezig met zijn gezondheid. Elke schooldag gaat er een fles water mee. Ik houd in de gaten waar zijn buikpijn vandaan komt. Of hoe vaak hij buikpijn heeft en hoe hevig. Hij moet verschillende vaccinaties inhalen. Mijn gedachten schieten soms alle kanten op over die ene nier die hij nog heeft. Zal die het de komende jaren goed blijven doen? Wat als? 

Het zijn vragen en gedachten die er gewoon zijn. Altijd een beetje op de achtergrond. Soms harder aanwezig, soms zachter. Daarnaast blijven we betrokken bij acties voor het goede doel. Dean en ik doen bijvoorbeeld mee aan de Rotterdam City Swim, en samen met oma heeft hij weer een actie bedacht om geld op te halen voor het Prinses Máxima Centrum. Dat is mooi. Het geeft ook kracht om iets te kunnen doen voor al die andere kinderen en families.  

Moe van dat constante zorgen

Maar als ik eerlijk ben, word ik soms ook moe van dat constante zorgen. Dat altijd maar ‘aan’ staan. Ik probeer er over te praten, soms moet ik ook gewoon even huilen of neem ik wat lekkers. Ik geef de gevoelens de ruimte en accepteer dat ze er zijn en probeer daarna weer 'door' te gaan. En dan is daar meteen weer dat andere gevoel: dankbaarheid. Want hij is er nog. En dit – hoe zwaar het soms ook voelt – is eigenlijk het enige waar we ons druk over hoeven te maken. Het had ook zo anders kunnen zijn. 

Maar als ik eerlijk ben, word ik soms ook moe van dat constante zorgen. Dat altijd maar ‘aan’ staan.

Soms zie ik foto’s of filmpjes terug van tijdens zijn behandeling. Laatst nog eentje, van een van zijn mindere dagen. Het raakt me nog steeds. Het grijpt me naar de keel. Er zit een stukje schuldgevoel dat op zo’n moment naar boven komt. Alsof ik hem dit heb aangedaan. Zo voelt het soms. Voor mij. Al die pijn en ellende die hij heeft moeten doorstaan. Het breekt mijn hart. Terwijl ik ook weet: zonder die behandeling was hij er niet meer geweest. 

Voor altijd

Dat besef is er zeker. Maar toch, als moeder zou je het zo graag willen overnemen. Je kind beschermen. Het voelt bijna als falen, al weet ik diep van binnen dat dat niet zo is. Ik merk wel dat dit stukje van de verwerking langzaam een plek krijgt in mijn leven. Dat het nare gevoel minder scherp wordt. Maar helemaal weg is het zeker niet. En misschien gaat het ook nooit helemaal weg? 

Het komt soms onverwacht weer naar boven. Rondom het overlijden van Jade bijvoorbeeld. Of wanneer een andere moeder vertelt dat haar kind worstelt met emoties, en dat dit zichtbaar wordt in gedrag. Want kinderkanker stopt niet na de behandeling. Het stopt niet stopt na die ‘goede uitslag’. Het verandert je leven blijvend. Voor altijd. 

Wendy

Wendy kreeg in november 2022 te horen dat haar zoon Dean een niertumor had. Na het ontvangen van de Bloemenkraal in 2023 is Wendy gaan schrijven om bewustwording te creëren rondom kinderkanker. Ze vindt het belangrijk de echte, eerlijke verhalen te delen. Het lucht haar op. En ze hoopt dat andere ouders herkenning en steun vinden in haar woorden.